Czy wiesz, że w trakcie pionowego nurkowania prototyp uzyskał prędkość lotu 829 km/h?

Wersje i odmiany seryjne

:: F4U-5 | F4U-5N | F4U-5NL

Tuż przed zakończeniem II wojny światowej wytwórnia Vought podjęła prace nad zbudowaniem jeszcze doskonalszej wersji Corsaira. Już w grudniu 1945 roku oblatano prototyp XF4U-5 z silnikiem R-2800-32W o mocy 1800 kW (2450 KM). Zastosowanie większej sprężarki spowodowało poszerzenie osłony silnika o 0,22 m. W celu poprawienia stabilizacji kierunkowej tej wersji samolotu odchylono oś silnika w dół o 2,75 stopnia, co łącznie z zastosowaniem kroplowej osłony kabiny poprawiło pilotowi widoczność. Prędkość maksymalna prototypu wynosiła 725 km/h, uzbrojenie zaś tworzyły 4 działka M-3 kal. 20 mm. Prototyp F4U-5 mógł zabierać 910 kg bomb na centralnym zaczepie pod kadłubem i 10 niekierowanych pocisków rakietowych kal. 127 mm pod skrzydłami. Pierwsze seryjne egzemplarze myśliwca F4U-5 wystartowały wiosną 1947 roku, ostatni we wrześniu 1951 roku. Ogółem zbudowano 568 samolotów F4U-5, w tym 223 dzienne myśliwce F4U-5, 214 nocnych myśliwców F4U-5N z radiolokatorem w krawędzi natarcia prawego skrzydła, 101 F4U-5NL przystosowanych do lotów w każdych warunkach atmosferycznych i 30 samolotów rozpoznania fotograficznego F4U-5P. Wersje F4U-5N i F4U-5NL rozwijały prędkość 700 km/h, pułap ich dochodził do 13000 m, początkowa prędkość wznoszenia wynosiła 1325 m/min.

:: F4U-6 (AU-1)

Specjalnie do działań bojowych w warunkach wojny w Korei (1950-1953) opracowano wersję F4U-6, znaną także jako AU-1. Otrzymała ona silnik R-2800-83WA o mocy 2058 kW (2800 KM) ze sprężarką jednostopniową. Prototyp przebudowano z myśliwskiej wersji F4U-5NL oblatano 31 stycznia 1952 roku. Między lutym i wrześniem 1952 roku ukończono 110 egzemplarzy wykorzystywanych w roli samolotów szturmowych. Miały one wzmocnione opancerzenie w obrębie silnika i kabiny, składające się z 25 płyt zabezpieczających, najwrażliwsze części przed ogniem lekkiej broni przeciwlotniczej, ich uzbrojenie strzeleckie stanowiły działka kal. 20 mm. Udźwig bomb wynosił 1815 kg i obejmował 1 bombę 453 kg podwieszoną pod centropłatem i 6 bomb o masie 227 kg pod skrzydłami. Przy zmniejszonym udźwigu bomb samolot mógł przenosić dwa dodatkowe zbiorniki paliwa o pojemności 568 dm3 odrzucane w locie. Maksymalna masa startowa wynosiła 8800 kg. Przy maksymalnym udźwigu samolot osiągał prędkość 384 km/h na wysokości 2680 m, zasięg wynosił 1325 km przy prędkości ekonomicznej 306 km/h na wysokości 4570 m.

:: Wersja treningowa

W końcu 1946 roku wytwórnia Vought opracowała dwumiejscową wersję treningową opartą na konstrukcji samolotu F4U-1 i przeznaczoną do szkolenia pilotów lotnictwa morskiego. Wersja ta nie została przyjęta do produkcji seryjnej, ponieważ dowództwo marynarki wojennej zdecydowało się na wybór innego samolotu North American T-28.

:: F4U-7

Ostatnią wersją seryjną była wersja F4U-7, opracowana po zakończeniu wojny w Korei, przeznaczona dla jednostek francuskiego lotnictwa morskiego. Samolot F4U-7 stanowił połączenie płatowca AU-1 z silnikiem wersji F4U-4. W drugiej połowie 1952 roku zbudowano 94 samoloty tej wersji.

:: Wersje produkowane przez Goodyear Aeronautical Corporation

Na zakończenie opisu wersji seryjnych warto wspomnieć, że drugim co do wielkości dostawcą Corsairów po zakładach Vought był koncern Goodyear Aeronautical Corporation, który na początku 1942 roku podjął przygotowania do produkcji wersji FG-1 i FG-1A, będących odpowiednikami myśliwców F4U-1 i F4U-1A. Pierwszy egzemplarz FG-1 wystartował 25 lutego 1943 roku i był identyczny z F4U-1 poza tym, że nie miał składanych zewnętrznych części skrzydeł. Wersja FG-1D stanowiła odpowiednik myśliwców F4U-1D. Wszystkie te samoloty, poczynając od 295 egzemplarza, zostały przystosowane do przenoszenia pod skrzydłami 8 niekierowanych pocisków rakietowych kal. 127 mm. Zakłady Goodyear miały także budować myśliwce F4U-4 jako FG-4, lecz zamówienie na 500 maszyn tego typu anulowano. Na początku 1944 roku biuro konstrukcyjne zakładów Goodyear zaprojektowało myśliwiec przechwytujący przeznaczony do zwalczania samobójczych samolotów japońskich latających na małej wysokości. Jego napęd oparty został o 28-cylindrowy silnik Pratt & Whitney R-4360-4 Wasp Major w układzie poczwórnej gwiazdy, o mocy startowej 2206 kW (3000 KM) i 2686 kW (3650 KM) przy doładowaniu. Do programu doświadczalnego nowego myśliwca włączono trzy oryginalne samoloty FG-1, którym nadano oznaczenie XF2G-1. Prototypy te zachowały kabinę i tylną część kadłuba FG-1, natomiast wersja seryjna F2G-1, zamówiona w marcu 1944 roku cechowała się obniżoną tylną częścią kadłuba i kroplową osłoną kabiny. Kontrakt produkcyjny przewidywał zbudowanie 418 myśliwców F2G-1 (przeznaczonych do działania z baz lądowych) i 10 myśliwców F2G-2 (przystosowanych do działania z lotniskowców), ze składanymi skrzydłami zewnętrznymi. Proponowane uzbrojenie obejmowało 4-6 karabinów maszynowych kalibru 12,7 mm i 8 niekierowanych pocisków rakietowych kalibru 127 mm albo 2 bomby po 453-725 kg. Ukończono tylko 5 myśliwców F2G-1 i 5 F2G-2. Myśliwce F2G wykazywały niedostateczną stabilizację w locie, prędkość ich była nieznacznie większa od uzyskiwanej przez wersję F4U-4 i dlatego w maju 1945 roku anulowano kontrakt na produkcję seryjną tych samolotów.

:: Wersje produkowane przez Brewster Aeronautical Corporation

Trzecim co do wielkości producentem Corsairów był w latach II wojny światowej koncern Brewster Aeronautical Corporation, wytwarzający od 26 kwietnia 1943 roku wersję F3A-1 (odpowiednik myśliwca F4U-1). Projekt zaś realizowania dostaw wersji F3A-1D, stanowiącej odpowiednik myśliwców F4U-1D, został anulowany. W lipcu 1944 roku koncern Brewster wycofał się z dalszej produkcji samolotów F4U.