Czy wiesz, że ogółem USA przekazały Nowej Zelandii 425 myśliwców (233 F4U-1A, 131 F4U-1D i 61 FG-1D)?

Wersje i odmiany seryjne

:: F4U-1

Pierwszy seryjny F4U z silnikiem R-2800-8 o mocy podwyższonej do 1449 kW (1970 KM), zbudowany w fabryce w Dallas, wykonał pierwszy lot 28 czerwca 1942 roku, uzyskując prędkość maksymalną 638 km/h na wysokości 755 m i początkową prędkość wznoszenia 910 m/min. W lipcu egzemplarz ten przeszedł w posiadanie US Navy i przystąpiono z nim do prób na lotniskowcu Sangamon. Masa własna i startowa serii tych maszyn wynosiła odpowiednio 4028 kg i 5388 kg. Po zbudowaniu małej serii następne myśliwce F4U-1 otrzymały ponownie zbiorniki paliwa o objętości po 235 dm3 każdy, rozmieszczone w krawędziach natarcia skrzydeł. Masa startowa tak zmodyfikowanych samolotów zwiększyła się do 5763 kg, a po wprowadzeniu od jesieni 1943 roku dodatkowego zbiornika paliwa odrzucanego w locie o objętości 662 dm3 maksymalna masa startowa wynosiła 6286 kg. W sumie zbudowano 758 samolotów F4U-1.

:: F4U-1A

Następna odmiana F4U-1A wyróżniała się podwyższoną i wypukłą górną częścią osłony kabiny, z której usunięto większą część metalowych ram szkieletu. Fotel pilota podwyższono o 0,22 m. Maksymalna prędkość tej odmiany wynosiła 650 km/h na wysokości 6000 m, a jej zwrotność była porównywalna ze zwrotnością samolotu japońskiego Mitsubishi A6M. Poprawiła się też nieznacznie widoczność z kabiny. Myśliwiec przenosił na podkadłubowych zaczepach dwie bomby o masie 453 kg każda lub dodatkowy zbiornik paliwa o objętości 645 dm3, z którym długotrwałość lotu dochodziła do 4,5 godziny. Samolot tej odmiany wykazywał nieco mniejszą prędkość wznoszenia w porównaniu z poprzednią F4U-1. W listopadzie 1943 roku poczynając od 1550 egzemplarza F4U instalowano silnik R-2800-8W o mocy maksymalnej 1654 kW (2250 KM) z wtryskiem wody do cylindrów.

:: F4U-1C

Budowano również odmianę F4U-1C z 4 działkami kal. 20 mm w skrzydłach w stosunkowo krótkiej serii liczącej 200 sztuk. Pierwszy z tych samolotów ukończono 30 sierpnia 1943 roku.

:: F4U-1D

W następnych odmianach myśliwca F4U-1D, również z silnikiem R-2800-8W, powrócono do uzbrojenia złożonego z wielkokalibrowych karabinów maszynowych. Myśliwce te, bez zbiorników paliwa w krawędziach natarcia, miały dwa wysięgniki pod centropłatem dla dwóch dodatkowych zbiorników paliwa odrzucanych w locie (o pojemności pod 568 dm3) lub dwóch bomb po 453 kg, lub nawet 727 kg każda. Ostatecznie 266 myśliwców tej odmiany przystosowano do przenoszenia 8 niekierowanych pocisków rakietowych kal. 127 mm zamiast bomb oraz dodatkowego zbiornika paliwa pod kadłubem. Masa całkowita tej odmiany wzrosła do 6442 kg, prędkość obniżyła się do 563 km/h na wysokości 7380 m przy mocy nominalnej, a przy doładowaniu silnika i zwiększeniu mocy oraz bez bomb lub zbiorników na zewnętrznych zaczepach prędkość maksymalna wynosiła 658 km/h na wysokości 6080 m. Zbudowano 3978 samolotów F4U-1D i tę właśnie odmianę wykorzystywano często w roli myśliwca bombardującego, dokonującego ataków z płytkiego lotu nurkowego. Przy dwóch dodatkowych zbiornikach paliwa jej zasięg wynosił 3080 km.

:: F4U-2

W listopadzie 1941 roku US Navy zaproponowała wytwórni Vought przystosowanie samolotu F4U do roli nocnego myśliwca i na przełomie 1942/43 roku w Naval Aircraft Factory przebudowano 12 seryjnych F4U-1 na myśliwce nocne oznaczone F4U-2. Opływowy pojemnik o masie 115 kg, wbudowano w krawędź natarcia przy końcówce skrzydła, zawierał nadawczą i odbiorczą cześć radaru AN/APS-6. W tych samolotach demontowano prawy zewnętrzny karabin maszynowy. Za fotelem pilota umieszczano dodatkowe wyposażenie elektroniczne. Łącznie przebudowa samolotu wymagała licznych (około 100) modyfikacji. Łącznie przebudowano 34 samoloty F4U-1 do wersji F4U-2. Samoloty mogły przenosić dwie bomby o masie 113 kg każda pod skrzydłami lub bombę 227 - 453 kg pod kadłubem. Maksymalny zasięg radaru wynosił 8 km.

:: F4U-4

Pierwszy prototypowy myśliwiec zbudowany dla programu doświadczalnego XF4U-4, oblatany 7 października 1944 roku charakteryzował się przeprojektowaną kabiną i nieznacznie zmienioną osłoną, nowym typem opancerzonego fotela oraz lepszym dostępem do wyposażenia radiowego, dzięki składanemu oparciu fotela. Masa opancerzenia wzrosła o 90 kg. Samolot F4U-4 różnił się od wersji wcześniejszych wprowadzeniem ponad 3000 większych i mniejszych zmian. Jego napęd stanowił silnik R-2800-18W z czterołopatowym śmigłem (zastosowanym po raz pierwszy w samolocie F4U). Moc startowa wynosiła 1544 kW (2100 KM) i 1800 kW (2450 KM) z doładowaniem. W myśliwskiej odmianie F4U-4 masa startowa wynosiła 5687 kg, w wersji szturmowej z dwiema bombami po 454 kg każda - 6592 kg, prędkość maksymalna bez bomb - 684 km/h na wysokości 8540 m, z bombami zaś - 582 km/h na wysokości 8330 m. Podczas doładowania silnika i zwiększenia jego mocy prędkość maksymalna wzrastała do 715 km/h. Początkowa prędkość wznoszenia dochodziła do 1180 m/min, zasięg wynosił 1350 km. Była to niewątpliwie najlepsza wersja myśliwska samolotu F4U. US Navy przejęła prototyp XF4U-4 w dniu 31 października 1944 roku, masowa produkcja ruszyła w wytwórni w styczniu następnego roku - nowy samolot produkowano co 82 minuty. Na początku stycznia 1945 roku marynarka zaczęła otrzymywać pierwsze myśliwce F4U-4 z nową aparaturą radiową AN/ARC-1, a w końcu miesiąca pierwsze samoloty z nowymi podskrzydłowymi wyrzutniami niekierowanych pocisków rakietowych (Mk. 5 Model 1). W styczniu 1945 roku przyjęto również propozycję instalowania 4 działek T-31 kal. 20 mm w 300 seryjnych myśliwcach F4U-4C. Produkcja wersji F4U-4 trwała do końca 1946 roku. Ogółem wyprodukowano 2356 samolotów, w tym 297 F4U-4C i 9 F4U-4P (rozpoznania fotograficznego z kamerami K-21 w kadłubie). Do kwietnia 1945 roku US Navy otrzymała 500 F4U-4 i tylko nieliczne egzemplarze zdążyły wziąć udział w ostatnich miesiącach wojny na Pacyfiku. Jeden z samolotów przebudowano eksperymentalnie do wersji F4U-4N z urządzeniem radarowym zamontowanym w pojemniku, jak w wersji F4U-2. Myśliwce F4U-4 były przystosowane do przenoszenia niekierowanych pocisków rakietowych Tiny Tim kal. 298 mm z głowicą zawierającą 69 kg materiału wybuchowego. W 48 myśliwcach tej wersji zastosowano automatyczny system AN/ASC-10 Mk. I służący do zrzucania bomb z lotu wznoszącego.