Czy wiesz, że w ramach umowy Lend-Lease brytyjskie lotnictwo morskie uzyskało 2012 Corsairów: 95 F4U-1, 510 F4U-1A, 430 F3A-1 (noszących w Rogal Navy oznaczenie Corsair F Mk. III) i 977 FG-1 (znanych w Wielkiej Brytanii jako Corsair F Mk. IV)?

F4U w siłach powietrznych innych państw

Na początku 1943 roku brytyjska Rogal Navy zakupiła samoloty F4U z zamiarem wprowadzenia ich do służby na swoich lotniskowcach. 95 pierwszych maszyn należało do wersji F4U-1 i nosiło w Wielkiej Brytanii oznaczenie Corsair F Mk. I. Po odbyciu treningu w USA całe dywizjony brytyjskie wraz z personelem latającym transportowano do Anglii na pokładach lotniskowców eskortowych. Pierwszy z dywizjonów (nr 1830) osiągnął gotowość operacyjną 1 czerwca 1943 roku i został zaokrętowany na lotniskowcu Illustrious. W lipcu 1943 roku sformowano trzy dalsze dywizjony nr: 1831, 1833, 1834, w sierpniu dwa kolejne nr: 1837, 1838. W 1944 roku powstało dziewięć następnych dywizjonów, w 1945 roku - dwa ostatnie. Myśliwce F4U znalazły się w sumie na wyposażeniu 19 dywizjonów brytyjskiego lotnictwa morskiego, operujących na Atlantyku i Pacyfiku. Wersja F4U-1 z podwyższoną osłoną kabiny pilota nosiła brytyjskie oznaczenia Corsair F Mk. II, prz czym zamówiono 510 takich myśliwców. Samolot Corsair F Mk. I i Mk. II przystosowano do przenoszenia pod centropłatem dodatkowego zbiornika paliwa o pojemności 645 dm3. Począwszy od 361 egzemplarza wersji Mk. II podwieszano także zamiast bomby drugi dodatkowy zbiornik paliwa o pojemności 645 dm3 pod prawym skrzydłem, natomiast od 441 egzemplarza myśliwca Corsair F Mk. II przenosiły pod każdym skrzydłem zbiornik paliwa o pojemności 623 dm3. Jednocześnie zrezygnowano w nich z używania zbiorników paliwa w krawędziach natarcia skrzydeł. W ten sposób 150 ostatnich myśliwców Corsair F Mk. II reprezentowało amerykańską wersję F4U-1D bez zbiorników w krawędziach natarcia, chociaż w Rogal Navy nie nosiły one odrębnego oznaczenia. Ponieważ hangary brytyjskich lotniskowców były niższe od amerykańskich, końcówki płatów Corsairów (poczynając od wersji Corsair Mk. II) skrócono o 0,4 m, dzięki czemu myśliwce w hangarach mogły mieć złożone skrzydła

W ramach umowy Lend-Lease brytyjskie lotnictwo morskie uzyskało 2012 Corsairów: 95 F4U-1, 510 F4U-1A, 430 F3A-1 (noszących w Rogal Navy oznaczenie Corsair F Mk. III) i 977 FG-1 (znanych w Wielkiej Brytanii jako Corsair F Mk. IV).

Lotnictwo wojskowe Nowej Zelandii wykorzystywało myśliwce F4U wyłącznie z baz lądowych. Między majem 1944 roku i końcem tego roku w samoloty F4U wyposażono dwanaście dywizjonów RNZAF, a trzynasty dywizjon sformowano w następnym roku. Ogółem USA przekazały Nowej Zelandii 425 myśliwców (233 F4U-1A, 131 F4U-1D i 61 FG-1D).

Ostatnia wersja seryjna Corsaira F4U-7 opracowana została na zamówienie francuskiego lotnictwa morskiego. Corsairy pojawiły się również w siłach powietrznych Salwadoru (samoloty FG-1D, potem F4U-4) i Hondurasu (samoloty F4U-4, F4U-5N). Lotnictwo Argentyny zakupiło myśliwce w wersjach F4U-5 i F4U-5N