Czy wiesz, że US Navy przejęła prototyp XF4U-4 w dniu 31 października 1944 roku a masowa produkcja ruszyła w wytwórni w styczniu następnego roku?

Opis techniczny samolotu F4U-1 (płat)

Płat o całkowicie metalowej konstrukcji był załamany w kształcie rozciągniętej litery "W". Płat składał się z centropłata i dwóch skrzydeł. Centropłat stanowił integralną część kadłuba i był umocowany do jego części przedniej śrubami i nitami. Pod względem konstrukcyjnym przedstawiał pudło utworzone przez kratownicowy dźwigar główny (połączony z grodzią przeciwpożarową kadłuba za silnikiem), dźwigar pomocniczy, ożebrowanie i pokrycie. Dźwigar główny przebiegał przez całą rozpiętość płata, przy czym na jego krańcach znajdowały się połączenia zawiasowe w miejscu przejścia centropłata w skrzydła. Centropłat miał wznios ujemny 23 stopni, kąt zaklinowania 2 stopni i cięciwę wynoszącą 2,66 m przy nasadzie. W krawędzi natarcia znajdowały się chwyty powietrza do chłodnicy i sprężarki oraz rdzeń chłodnicy oleju o średnicy 0,30 m. Pod centropłatem przy kadłubie montowano dwa zaczepy katapultowe. Skrzydło o konstrukcji dźwigarowo-żebrowej miało pokrycie duralowe przed głównym dźwigarem oraz pokrycie płócienne za dźwigarem (całkowicie metalowe pokrycie płata wprowadzono poczynając od wersji F4U-5). Skrzydła składano hydraulicznie za pomocą siłowników uruchamianych dźwignią zainstalowaną w kabinie pilota. Skrzydła po rozłożeniu miały wznios dodatni 8,5 stopnia. Po złożeniu rozpiętość ich wynosiła tylko 5,20 m, a wysokość 4,90 m. Trójczęściowe klapy (centropłata i skrzydeł) miały powierzchnię 3,38 m2. Mogły być wychylane o kąt 50 stopni za pomocą instalacji hydraulicznej. Lotki o metalowym szkielecie i rozpiętości 2,28 m, montowane na trzech zawiasach, można było wychylać o 19 stopni ku górze i o 14 stopni ku dołowi, a ich powierzchnia wynosiła 1,68 m2. Na każdej lotce umieszczano klapkę wyważającą, klapkę odciążającą zainstalowano tylko na lewej lotce. W końcówkę skrzydła wmontowano rurkę Pitota. Reflektor do lądowania umieszczono pod lewym skrzydłem. Na górnej powierzchni skrzydeł, na zewnątrz od skrajnego karabinu maszynowego, znajdowały się zdejmowane pokrywy komór amunicyjnych, natomiast na dolnej powierzchni - trzy wycięcia służące do usuwania łusek po wystrzelonej amunicji. W krawędziach natarcia skrzydeł były zamontowane dwa zbiorniki paliwa o pojemności po 235 dm3, pozbawione warstwy samouszczelniającej.