Czy wiesz, że pierwsze seryjne egzemplarze myśliwca F4U-5 wystartowały wiosną 1947 roku a ostatni we wrześniu 1951 roku?

Malowanie samolotu

Pierwszy seryjny samolot F4U-1 miał kamuflaż dwubarwny: szaroniebieski na górnych i bocznych powierzchniach oraz jasnoszary w części dolnej. Znaki przynależności państwowej malowane były na kadłubie oraz na obu powierzchniach lewego i prawego skrzydła, numer seryjny w tylnej części kadłuba. Typ malowania dwubarwnego utrzymał się do końca 1942 roku. W maszynach seryjnych końcówki łopat śmigieł zaznaczano tylko kolorem żółtym (Trainer Yellow). Numery seryjne malowano w czasie wojny wyłącznie na stateczniku pionowym i to zarówno w US Navy, jak i w US Marine Corps (na kadłubie stosowano je dopiero po II wojnie światowej).

Od stycznia 1943 roku stosowano nowy rodzaj kamuflażu trójbarwnego, w którym powierzchnie górne malowano farbą ciemnoniebieską (granat morski - Non Specular Sea Blue), powierzchnie boczne oraz dolne powierzchnie skrzydeł widoczne z boku - szaroniebieską (granatowo-szary - Intermediate Blue), natomiast powierzchnie dolne były białe. Ster kierunku również w kolorze granatowoszarym. Znaki przynależności państwowej umieszczano na kadłubie oraz na górnej powierzchni skrzydła lewego i dolnej powierzchni prawego.

Standardowe malowanie amerykańskich myśliwców F4U od wiosny 1944 roku: cały samolot w kolorze ciemnoniebieskim. Taką samą barwę miały też samoloty F2C-1 i F2C-2. Przy malowaniu dwu- i trójbarwnym farbę nanoszono metodą natrysku, a przejścia między poszczególnymi kolorami były łagodne.

Podczas wojny koreańskiej samoloty F4U-4 i F4U-5 malowano przeważnie jednolicie farbą ciemnoniebieską. Niektóre maszyny miały jasnoszare górne i boczne powierzchnie oraz białe powierzchnie dolne. Czasem pozostawiano kolor ciemnoniebieski na dolnych powierzchniach skrzydeł.

Oznaczenia kodowe na kadłubie - zarówno literowe, jak i cyfrowe - były z reguły białe. Ewolucję znaków przynależności państwowej w różnych okresach użytkowania myśliwca można prześledzić na rysunkach barwnych.

Podczas operacji na froncie europejskim brytyjskie lotnictwo morskie stosowało standardowe malowanie ochronne złożone z nieregularnych pól szaroniebieskich (Extra Dark Sea Grey) i szarozielonych (Dark Slate Crey) od góry, z dolnymi powierzchniami błękitnymi (Sky). Od lata 1944 roku wprowadzono w samolotach stosowanych na Pacyfiku barwę szaroniebieską zamiast szarozielonej z tym, że od 1945 roku często pomijano barwę błękitną na powierzchni dolnej, malując cały samolot w kolorze zbliżonym do ciemnoniebieskiego. Zmodyfikowane znaki przynależności państwowej umieszczano w tym samym miejscu, w którym stosowali je Amerykanie. Powstawały one przez zamalowanie centralnej części znaku amerykańskiego znakiem brytyjskim, jednakże bez żółtej lamówki zewnętrznej i bez środkowego pola czerwonego. Oznaczenia literowe były czerwone z białą obwódką, w innych wypadkach całkiem białe albo też szare.

Nowozelandzkie samoloty F4U nosiły kamuflaż amerykański.

W okresie konfliktu sueskiego lotnictwo francuskie malowało myśliwce F4U-7 farbą ciemnobłękitną z żółtymi pasami na tylnej części kadłuba i na skrzydłach.

Argentyńskie myśliwce F4U charakteryzowały się malowaniem jednolicie ciemnobłękitnym na wszystkich powierzchniach. Znaki przynależności państwowej rozmieszczano identycznie, jak w samolotach amerykańskich z tym, że na dolnych powierzchniach skrzydeł znajdowały się białe kotwice.

Lotnictwo Salwadoru stosowało kolor szary na wszystkich powierzchniach samolotu, z żółtymi końcówkami skrzydeł, żółtym statecznikiem pionowym i żółtym obrysem osłony kabiny. Na ruchomej części usterzenia pionowego i osłonie silnika malowano trzy pasy: niebieski-biały-niebieski, stanowiące znak przynależności państwowej. Na kadłubach znajdowały się litery FAS (Fuerza Aerea Salvadorena).