Czy wiesz, że pierwszy seryjny F4U z silnikiem R-2800-8 o mocy podwyższonej do 1449 kW (1970 KM), zbudowany w fabryce w Dallas, wykonał pierwszy lot 28 czerwca 1942 roku, uzyskując prędkość maksymalną 638 km/h na wysokości 755 m i początkową prędkość wznoszenia 910 m/min?

Opis techniczny samolotu F4U-1 (kadłub)

Kadłub miał konstrukcję półskorupową z duralowym pokryciem usztywnionym wręgami i kształtownikami. Pod względem technologicznym składał się z czterech części: silnikowej, przedniej, środkowej i tylnej. Montowano je oddzielnie i łączono za pomocą mocnych, kołnierzowych wręg wytwarzanych metodą prasowania i pełniących rolę grodzi oddzielających poszczególne części. Zastosowanie tych wręg i kształtowników o podwyższonej wytrzymałości oraz grubych blach pokrycia, łączonych metodą zgrzewania punktowego, pozwoliło na zmniejszenie liczby podłużnic.

Część silnikowa o przekroju kolistym kończyła się przednią główną wręgą, pełniącą rolę grodzi przeciwpożarowej. Ta część kadłuba mieściła reduktor obrotów, silnik, sprężarkę, system przeciwpożarowy instalacji silnikowej oraz zbiornik oleju. Osłona obejmowała silnik bardzo ściśle, a na jej bocznych powierzchniach przed krawędzią natarcia centropłata znajdowały się hydraulicznie uruchamiane klapki chłodzenia. Do przedniej głównej wręgi mocowano maszt antenowy, ustawiony skośnie i nieco w prawo od osi symetrii kadłuba.

Przednia część kadłuba, również o owalnym przekroju, zawarta między przednią i tylną główną wręgą, zawierała główny zbiornik paliwa o pojemności 897 dm3 pokryty warstwą samouszczelniającą się po ewentualnym przestrzeleniu oraz kabinę pilota. Pokrycie tej części kadłuba było grube. Nad zbiornikiem paliwa jego grubość dochodziła do 2,5 mm. Podłużnice łączyły obie wręgi. Obszerną kabinę pilota pokrywała odsuwana do tyłu i lekko wypukła osłona - awaryjnie odrzucana. Przednia szyba wiatrochronu, wykonana z warstwowego szkła kuloodpornego, miała grubość 38 mm. Łączna masa opancerzenia (płyta pancerna osłaniająca zbiornik oleju oraz płyta w oparciu fotela chroniąca głowę i plecy pilota) wynosiła 68 kg. Obserwację do tyłu zapewniało lusterko wsteczne montowane na szczycie metalowego szkieletu odsuwanej części osłony.

Środkowa część kadłuba - między główną tylną wręgą za kabiną oraz wręgą w odległości 7,31 mm od początku kadłuba - zawierała wyposażenie radiowe z drugim masztem antenowym. Znajdowała się tu radiostacja nadawczo-odbiorcza i radiowy nadajnik identyfikacyjny (IFF).

W tylnej części kadłuba znajdowało się usterzenie ogonowe oraz wciągana w kadłub goleń kółka ogonowego z amortyzowanym hakiem hamowniczym pozwalającym myśliwcowi wytracić prędkość po zaczepieniu o liny rozpięte w poprzek pokładu lotniskowca i skrócić dobieg. Samoloty działające z baz lądowych nie miały haka. Na grzbiecie części środkowej kadłuba znajdowało się światło identyfikacyjne. Ogromny stożek kadłuba wystawał poza obrys steru kierunku i kończył się tylnym światłem pozycyjnym. Tylna i środkowa część kadłuba miały przekrój owalny.